Avonturen van een sociaal beheerder

Sociaal Beheerder in het buurtcentrum Hart van Hoograven Ik prijs mezelf gelukkig in het werk als sociaal beheerder…zoveel contacten en zo divers werk betekent iedere dag weer een avontuur! Wat doet een sociaal beheerder eigenlijk zoal? Mijn opdracht is o.a. de reeds bestaande en nieuwe gebruikers van het buurthuis wegwijs te maken als ondersteuning van hun buurt-initiatief. Vele mensen iedere dag opnieuw komen binnen, ieder met een eigen vraag. Sommige mensen kan ik zelf ondersteuning geven, anderen verwijs ik weer door naar diegene die bijvoorbeeld taal- en of computerondersteuning willen. Of voor maatschappelijke vraagstukken verwijs ik door naar het Buurtteam dat ook in dit fantastische mooie gebouw zetelt.

Er is zoveel werk en er zijn zoveel verschillende vragen en gebieden waar aan te werken dat mijn uren iedere dag overlopen. Sinds september 2014 ben ik begonnen te werken voor Vooruit en in dit jonge pand Hart van Hoograven aan het Goylaan 77. Er zijn tal van betrokken buurtbewoners die zich belangeloos inzetten als gastheer of gastvrouw. Zij zijn de werkelijke ambassadeurs van het buurthuis en van onschatbare waarde. Met hen en voor hen werk ik aan verdere ontwikkeling en verzelfstandiging van de bar, ben ik in gesprekken met partners zoals de Vrijwilligerscentrale om terugkerende trainingen voor hen te gaan verzorgen.

Er is ontzettend veel te vertellen over het dagelijkse werk dat ik verricht. Buiten mijn dagelijks werk zijn er echter ook zoveel onvoorziene werkzaamheden en avonturen die op een planning vooraf niet te verzinnen zijn. Die avonturen staan niet beschreven in werkplannen maar maken het werk.

Een kleine greep van avonturen uit afgelopen week: grotehond  Om mensen te informeren over bestaande activiteiten en op een Buurtavond uit te nodigen voor nieuwe activiteiten ging ik op weg om te flyeren tijdens de wekelijkse markt op het Smaragdplein. Onderweg kwam ik een loslopende en reusachtige grote hond tegen die de drukke straat t Goylaan wilde oversteken! Arrrrrghh!!!!! In een reflex floot en riep ik de hond direct en daardoor werd een groot ongeluk voorkomen. De enorme hond bleek vriendelijk en kon ik bij zijn halsband nemen waarna hij me braaf volgde. Andere hondenbezitters in de buurt vroeg ik of ze de hond kende waarop werd ontkend, maar iedereen zag net als ik dat deze hond goed verzorgd eruit zag en het ondenkbaar zou zijn dat deze geen baasje zou hebben. Na wat gesprekken met buurtgenoten heb ik de hond in mijn auto geladen en ben ik met het reusachtige dier naar de dierenarts op de Detmoldstraat gereden in de hoop dat het dier een chip droeg. In mijn jonge jaren heb ik daar nog gewerkt met de dierenartsen Karel en Ingrid Lewin, dus ja een tweede buurthuis voor mij! En ja gelukkig, het dier bleek een chip en naam te hebben. Na een belletje met de eigenaresse kwam deze “Timmy” ophalen. Ja, sociaal beheer betreft niet alleen de zorg voor een pand, of alleen de mensen erin, ook de dieren en de omgeving eromheen.

kleinmeisjeDe dag erna stonden de gastdames van Hart van Hoograven en een buurtbewoner ineens met een klein verdwaald meisje met mooie verzorgde vlechtjes en kraaltjes daarin. Buiten op de stoep liep ze alleen langs het Goylaan met een klein rugzakje op. Geen ouder, geen volwassene, ze liep daar helemaal alleen. Na een tijdje zoeken in de straat naar een opvoeder nam ik haar mee naar binnen Hart van Hoograven. Ik gaf haar wat te drinken en begon een beetje te kletsen met haar terwijl de gastdames buiten bleven zoeken naar enig teken van een opvoeder. Het meisje vertelde me dat ze vier jaar was en ze dat ze niet wist waar ze woonde. Het enige wat ze vertelde is “mama is weggelopen”. Ik pakte rustig samen met dit meisje haar rugzakje uit en we namen een pakje drinken, en een schaaltje fruit uit..maar helaas geen naam of adres te vinden. Wat te doen? Politie opbellen? Eerst maar checken bij Villa Vrede, de plek voor vluchtelingen vlak achter het buurthuis. Daar bleek al een zoekactie gestart door vele bezorgde vrijwilligers: gelukkig daar werd het meisje herkend en teruggebracht naar haar opvoeder. Eind goed, al goed!

 

parasolDe keukengroepen in Hart van Hoograven hebben al lange tijd de wens om in de warme zomermaanden ook buiten op het terras te kunnen zitten. Daar was nog geen meubilair voor. Door de goede contacten die de sociaal beheerder met stichting de Arm hebben gelegd, was een enkel telefoontje en bezoekafspraak zo geregeld. Samen met Sandra een van de trouwe vrijwilligsters van de ouderen-Soos naast Truus gingen we op pad naar de Arm. En daar was Sjon Schenk de coördinator, die onze vraag of de Arm ons kon helpen aan een simpele uitzetting voor buiten op het terras. Binnen een mum van tijd werd er uit de opslag van de Arm overal goede bruikbare witte stapelbare terrasstoelen vandaan getoverd! Daar kwamen nog afgedankte maar nog bruikbare parasols bij en werd als klap op de vuurpijl alles ook nog eens bezorgd. Wat een samenwerking! Dat oversteeg zelfs mijn stoutste verwachtingen, er is nu plek voor 11 personen al dan niet in het zonnetje buiten op het terras met veel dank aan Stichting de Arm! En zo starten iedere dag opnieuw nieuwe avonturen, ook binnen het pand. Mensen opvangen die beroerd raken door de hitte. Verwend worden door de Soos met een verkoelend stukje meloen of Marokkaanse gerechtjes die ik cadeau krijg. Veel verschillende groepen samen brengen om samenwerkingen te bevorderen… als een vis in het water voel ik me in mijn werk als sociaal beheerder in Hart van Hoograven!

Lot Thijs

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinby feather

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 + 2 =