Blog Dick: Het verhaal van Désirée

De zomervakantie is aangebroken. In Hoograven en in de rest van Utrecht is het merkbaar stiller op straat, ook rustiger in de buurthuizen. De files rond de stad en de vertragingen op de A12 zijn geheel verdwenen, als sneeuw voor de zon. Veel inwoners zijn vertrokken voor een vakantie in het buitenland, een verblijf op de camping of hebben gekozen voor een dagje uit in eigen land. Toch zijn er nog zat die thuis blijven, die nu kunnen genieten van rust in de eigen vertrouwde omgeving. Ook zijn er die niet weg willen omdat ze het liefst slapen in het eigen bed in plaats van in een ‘vreemd’ bed. Of zijn er mensen die niet weg kunnen om redenen van gezondheid. En ook zijn er die niet weg kunnen vanwege hun financiële situatie. Van sommigen moet ik maar geloven dat ze al de hele wereld hebben gezien en nu geen zin meer hebben. Zulke mensen kom ik dagelijks tegen. Gewone mensen dus, zoals jij en ik.

De activiteiten in de buurthuizen liggen deels stil. Er is ruimte voor onderhoud, het in de was zetten van vloeren en tijd voor extra klussen die specifieke aandacht behoeven. Als sociaal beheerder(s) bereiden we ons voor op het nieuwe activiteitenseizoen dat in september begint. Sommige groepen hebben gekozen voor een zomerstop. Andere daarentegen gaan juist door met hun activiteiten om de thuisblijvers nog wat plezier en gezelligheid te kunnen bieden.

Zoals gebruikelijk komt de Schildersclub tweemaal in de week bijeen. Het aantal deelnemers – meest senioren – lijkt nu zelfs toe te nemen. De stemming onderling zit er goed in, het tempo heeft men aan het warme weer aangepast, men geniet van een langere koffiepauze en men organiseert een gezamenlijke BBQ bij iemand thuis. Sommigen hebben me verteld dat ze regelmatig uitzien naar deze wekelijkse bijeenkomsten nu men thuis de eenzaamheid – als alleenstaande oudere – zo sterk ervaart. De muren zeggen immers niets. Omdat blijkt dat de Schildersclub niet is opgenomen in AMIS, het reserveringssysteem van de gemeente Utrecht, zorg ik er voor dat dit zo snel mogelijk bekend is bij de medewerkers van het Vastgoedloket. En dat dit voor de komende maanden wordt ingeboekt, waarmee de voortgang verzekerd is. Hiermee voorkom ik dat anderen de ruimte, waarin de Schildersclub wekelijks bijeenkomt, kunnen reserveren en de ruimte kunnen opeisen.

Eén van de vaste deelnemers vertrouwt me toe dat het zijn grootste wens is om de film Désirée (1954), met Marlon Brando (zijn idool?) in de hoofdrol, nog eens te kunnen zien. Volgens de man betreft dit een prachtige film, een kostuumdrama vol kleurrijke decors, die hij maar wat graag zou willen naschilderen. Terwijl hij me dit vertelt, kom ik via Google al snel op de film die in volle lengte op youtube te bekijken is. De man valt nog net niet van zijn stoel, is duidelijk verrast, kan het maar nauwelijks geloven. Ik meld hem dat de film op DVD wordt aangeboden. Via websites in Amerika, Engeland en in Duitsland. Hij lijkt even van zijn stuk gebracht, herstelt zich, maar blijft onder de indruk van wat nu zo dichtbij lijkt te zijn. Hij slaat mijn advies om de film te gaan bekijken op een computer in de bibliotheek in de wind. En ook dat hij daar les zou kunnen krijgen voor het gebruik van een computer wijst hij resoluut af. Hij wil niets van computers en internet weten, vindt het maar niks. Hij heeft er duidelijk geen ervaring mee. Ik leg hem uit dat Plato, de winkel is een begrip in de stad Utrecht, de film vast ook zou kunnen leveren via zijn kanalen, echter moet ‘ie dan wel even zelf het centrum in. Of zal ik… Afijn, hij vertrekt naar huis, een heel stuk blijer, misschien wel met warme herinneringen aan vervlogen tijden, maar in ieder geval met een leuk vooruitzicht in het verschiet. Uiterlijk heeft ‘ie trouwens wel wat van Marlon Brando, bedenk ik me nu.

 

Daar veel deelnemers op leeftijd zijn en nauwelijks ervaring hebben met een computer of kennis van internet, zorg ik er voor dat de(ze) reguliere groepen óók weer een volgende keer in het pand terecht kunnen. Het reserveren van ruimtes door groepen en organisaties gebeurt tegenwoordig via aanmelding bij een digitaal reserveringssysteem die men kan vinden op de website van de gemeente Utrecht. Zo af en toe blijkt er een groep niet aangemeld te zijn, en staan de deelnemers onverwacht voor je neus. Moet je snel beoordelen of er een alternatief mogelijk is en/of onderzoeken wat er is mis gegaan. Fouten maken we natuurlijk allemaal, dubbele reserveringen moeten echter voorkomen worden.

In de vakanties blijven de meeste gastvrouwen thuis, bij hun kinderen. Kunnen we niet rekenen op hun inzet. Moeten we zelf bijspringen. Speel je even barman of koffie-juf. Veel gastvrouwen hebben hun roots elders, zijn geboren buiten Europa, leren de Nederlandse taal en de algemene omgangsvormen tijdens het verrichten van vrijwilligerswerk in de buurthuizen. Voor ons beiden betekent dit aanpassen, goed luisteren, soms herhalen, navraag doen, begrijpen we mekaar goed of toch niet. Dit kost best veel energie. De één werkt liever alleen, de ander werkt liever met een ander. Meestal gaat dit goed, soms niet. Moeten we bemiddelen bij conflicten. Sommigen zijn gevlucht, hebben ervaring met geweld, oorlog en/of onderdrukking. En wie weet wat nog meer.

Vanwege de situatie in de Rif en met name in de stad Hoceima, lijken de Nederlands Marokkanen deze zomer hun geplande reis te annuleren. Men laat weten dat de invloed vanuit het thuisland groot is en dat men van daar, nu meer dan ooit, beroep doet op hun landgenoten en hun familieleden in den vreemde. Een deel maakt zich hier duidelijk zorgen over, heeft last van stress(klachten), hoopt niet dat het conflict ook naar Nederland overslaat en hier voor onrust zorgt in de gemeenschap(pen). Goed beschouwd zit soms de hele wereld aan die ene tafel in het buurthuis, waar de situatie in Syrië wordt besproken, waar we onderling delen wat ons bezighoudt, waar we bespreken wat we zoal zien/ horen/ lezen, waar geïnformeerd wordt naar familie elders. Ook bied ik daar informatie aan belangstellenden over het huidige activiteitenaanbod, denk ik mee over het organiseren van nieuwe activiteiten in het pand of de ontwikkelingen in de wijk(en). Bespreek ik met anderen de mogelijkheden van het organiseren van vrijwilligerswerk voor licht dementerenden in het kader van DemenTalent en de ontwikkeling van een breed netwerk van (buurt)organisaties ten voordele van ouderen in de wijk.

Tussendoor meld ik een inbraakpoging, getuige braaksporen aan de achterzijde van het pand, aan de gemeente die hoofdhuurder is. Help ik iemand die een financiële bijdrage wil aanvragen voor het organiseren van een activiteit in de wijk. De gemeente Utrecht heeft hiervoor een Initiatievenfonds. Ontvang ik nieuwe klanten, toon ik hen waar en wanneer men eventueel gebruik kan maken van een ruimte. Er wordt me, door de dames die de (donderdag)middaglunch voor buurtbewoners verzorgen, gevraagd of ik nog een boterham met gebakken ei lust. Ontmoeting en gezelligheid staan hier, bij de sociale eettafels, centraal. Voornamelijk ouderen nemen aan de(ze) eettafels deel, vaak om redenen van eenzaamheid. Gewoon, omdat ze hun ouders – die intussen al vele jaren geleden overleden zijn -, een gestorven partner, broer of zus nog zo vreselijk missen. Dat vertrouwde nestgevoel van vroeger. Saamhorigheid en verbondenheid. Misschien herkent u dit wel? Sommigen vinden dit terug in een buurthuis. “Met kaas trouwens, zo heb ik het graag”.

 

 

Inmiddels blijkt dat de man zich vergist heeft. Geeft niet, kan gebeuren. De film die hij zo graag wilde terugzien, en voor zijn schilderwerkzaamheden wil gebruiken, is ‘War And Peace’ (1956, met o.a. Audrey Hepburn, Henry Fonda en Mel Ferrrer in de hoofdrol). Ook een mooie film natuurlijk. Over de tijd van Napoleon. DVD is intussen geleverd.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinby feather